Egzaminy

Historia doktryn artystycznych

Egzaminatorzy: dr Michał Haake, dr Łukasz Kiepuszewski

Egzamin ma charakter ustny. Jest to egzamin z literatury oraz wykładu. Zdający otrzymuje trzy pytania. Jedno ma charakter przekrojowy, dwa pozostałe – charakter szczegółowy. Aby zdać egzamin trzeba odpowiedzieć pozytywnie na przynajmniej dwa pytania, w tym na pytanie przekrojowe.

                                                                       Literatura do egzaminu:

– L. B. Alberti, O malarstwie, Wrocław 1963.
– J. Białostocki, „Barok”: styl, epoka, postawa, (w:) tenże, Pięć wieków myśli o sztuce, Warszawa 1976, s. 220-248.
– J. Białostocki, Literatura o sztuce w wieku XVII, „Studia estetyczne”, 4, 1967.
– J. Białostocki, Pojęcie natury w teorii sztuki Renesansu, (w:) Sztuka i myśl humanistyczna, Warszawa 1966, s. 44nn.
– J. Białostocki, Potęga piękna, „Estetyka”, IV.
– J. Białostocki, Terribilita, „Studia estetyczne”, 3, 1966.
– G. Dagron, Ikonoklazm i ustanowienie ortodoksji, (w:) Biskupi, mnisi, cesarze. 610-614, pod red. G. Dragon, P. Riche, A. Vauchez, Warszawa 1999 (Historia chrześcijaństwa, 4), s. 86-144.
– P. Florensky, Ikonostas i inne szkice, Warszawa 1981.
– Historia doktryn artystycznych, (wybór tekstów źródłowych), pod red. J. Białostockiego, t. 1-3.
– A. Kuczyńska, Teoria piękna Marsilio Ficino, „Estetyka”, IV.
– S. Michalski, Protestanci a sztuka, Warszawa 1989.
– S. Morawski, O podstawowych zagadnieniach estetyki angielskiej XVIII wieku, „Estetyka”, I, 1960.
– S. Morawski, Studia z historii myśli estetycznej XVIII i XIX wieku, Warszawa 1961.
– S. Mossakowski, Pitagorejska teoria piękna i jej rola w teoriach artystycznych i naukowych doby humanizmu, (w:) tenże, Sztuka jako świadectwo czasu, Warszawa 1980, s. 43-55.
– S. Mossakowski, Program ideowy obrazu Rafaela Święta Cecylia, (w:) tenże, Sztuka jako świadectwo czasu, Warszawa 1980, s. 69-93.
– Myśl o sztuce, materiały sesji SHS, Warszawa 1976.
– A. Nowicki, Problematyka estetyczna w dziełach Giordana Bruno, „Estetyka”, III, 1962.
– J. Pasierb, Problematyka sztuki w postanowieniach soborów (w:) „Znak”, 1964, nr 12, s. 1460-1482.
– M. Rzepińska, Doktryna i wizja artystyczna w rozprawie L. B. Albertiego, „Estetyka”, IV, 1963.
– M. Rzepińska, Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego, Kraków 1973, 1983.
– O. von Simson, Miara i światło, (w:) tenże, Katedra gotycka, Warszawa 1989.
– J. Sokołowska, Spory o barok: W poszukiwaniu modelu epoki, Warszawa 1971.
– W. Stróżewski, Claritas, „Estetyka”, II, 1961.
– W. Tatarkiewicz, Dzieje sześciu pojęć, Warszawa 1976.
– W. Tatarkiewicz, Historia estetyki, t. 1-3 (lepiej wyd. I).
– W. Tatarkiewicz, Historia filozofii, t. 1-2.
– Teofil Prezbiter, Diversarum artium schedula: średniowieczny zbiór przepisów o sztukach rozmaitych, Kraków, Tyniec 1998.
– W. Tomkiewicz, Uchwała Synodu Krakowskiego z 1621 roku o malarstwie sakralnym, (w:) „Sztuka i krytyka”, 1957, VIII, nr 2/30/, s. 174-184.
– G. Vasari, Żywoty najsłynniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów, pod red. K. Estreichera, t. 1nn., Warszawa-Kraków 1985nn.
– M. Rzepińska, Leonardo da Vinci „Traktat o malarstwie”, Wrocław 1984.
– Z. Waźbiński, Renesansowy akt wenecki, Warszawa 1972.
– Z. Waźbiński, Twórca w koncepcji renesansu. U źródeł nowożytnego mitu sztuki, Toruń 1968.
– Z. Waźbiński, Vasari i nowożytna historiografia sztuki, Wrocław 1975.
– Witruwiusz, O architekturze ksiąg dziesięć, Warszawa 1956 lub 1999.
– R. Wittkower, Architectural Principles in the Age of Humanism, London 1952.
– T. Żuchowski, Traktat o rzeźbie Michała Anioła – Pieta Rondanini, „Rocznik Historii Sztuki”, XXV, 2001, s. 63-87.

Studia z historii sztuki są poświęcone jej dziejom od czasów starożytnych do dnia dzisiejszego na obszarze Europy, basenu Morza Śródziemnego w przypadku sztuki starożytnej oraz terytorium Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do sztuki nowoczesnej. Obejmują różnorakie obiekty architektury, urbanistyki, rzeźby, malarstwa, grafiki, rzemiosła artystycznego oraz nowych mediów, oferując tak zróżnicowaną tematykę, jak i wielość perspektyw, w jakich można rozpatrywać dzieła sztuki.