Wykład monograficzny

Architektura rezydencji wielkopolskich po 1350 roku

prof. UAM dr hab. Jan Skuratowicz

I semestr, 30 godz.

3 pkt. ECTS

Forma zaliczenia: zaliczenie z notą

Czytanie obrazów. Michałowski, Matejko, Malczewski.

prof. UAM dr hab. Wojciech Suchocki

I I II semestr, 60 godz.

3 pkt. ECTS

Forma zaliczenia: zaliczenie z notą

Wykład poświęcony twórczości trzech artystów, wybitnych przedstawicieli kolejnych tendencji w sztuce XIX wieku, zbudowany z wnikliwych analiz wybranych dzieł, zmierzających do uchwycenia istotnych, osobliwie obrazowych znaczeń, tworzonych także przez bogaty kontekst związków z dziełami innych twórców.

Ponieważ do zaliczenia wykładu monograficznego wciąż wymaga się oceny, oba semestry kończyć się będą testem wizualnym.

Literatura:

Piotr Michałowski 1800 – 1855, wystawa dziel artysty w dwusetną rocznicę urodzin, autorka katalogu Anna Zeńczak, Muzeum Narodowe w Krakowie 2000.

Stanisław Witkiewicz, Jan Matejko, Lwów 1912 (wyd. II powiększone).

„Dziewica Orleańska” Jana Matejki. Materiały II seminarium…, pod red. Stanisława Czekalskiego, PTPN, Poznań2003.

Henryk M. Słoczyński, Jan Matejko, Wyd. Kluszczyński, Kraków 2005.

Jana Matejki „Bitwa pod Grunwaldem”: nowe spojrzenia, pod red. Katarzyny Murawskiej-Muthesius, Muzeum Narodowe w Warszawie, 2010.

Agnieszka Ławniczakowa, Jacek Malczewski, KAW Warszawa 1976.

„Melancholia” Jacka Malczewskiego. Materiały seminarium …, pod red. Piotra Juszkiewicza, PTPN, Poznań 2002.

Jacek Malczewski i symboliści. Obrazy kultury polskiej, pod red. Krzysztofa Stepniaka i Moniki Gabryś-Sławińskiej, Lublin 2012.

August Zamoyski – od buntu do mistyki

prof. dr hab. Tadeusz Żuchowski

II semestr, 30 godz.

3 pkt. ECTS

Forma zaliczenia: zaliczenie z notą

Wykład poświęcony jest Augustowi Zamoyskiemu (1893-1970), jednemu z najważniejszych polskich rzeźbiarzy XX wieku, a jednocześnie człowiekowi o niezwykłym życiorysie. Zamoyski był kluczową postacią ruchów awangardowych w Dwudziestoleciu, zarówno w Polsce jak i we Francji. Związany był z Buntem, potem ze Zwrotnicą i z formistami. Do jego przyjaciół należał m.in. Witkacy. Pozostawał w koleżeńskich relacjach z Maillolem, Derrainem, Despiau. Zamoyski powszechnie uważany jest za wybitnego znawcę technik rzeźbiarskich. Swoje poglądy na temat sztuki przedstawiał w licznych wypowiedziach. W czasie wojny wyemigrował do Brazylii, gdzie z jego inicjatywy powstały szkoły rzeźbiarskie w Rio de Janerio i Sao Paulo. Od połowy lat 50-ych mieszkał we Francji, utrzymując intensywne kontakty z Polską.

Wykład, oparty na wyjątkowo bogatych materiałach archiwalnych przechowywanych w Muzeum Literatury w Warszawie, ukazuje Zamoyskiego w kilkunastu odsłonach, pozwalających uzmysłowić sobie problemy dotyczące rzeźby XX wieku oraz specyfikę badań nad nimi.

1. Życiorys nowoczesnego artysty. Wokół mitu; 2. Krytyka i historia sztuki wobec Zamoyskiego; 3. Sukces i kariera artystyczna; 4. Znajomi Zamoyskiego, korespondencja rzeźbiarza; 5 Koncepcja sztuki wg Zamoyskiego; 6. Historia sztuki wg Zamoyskiego; 7. Koncepcja rzeźby i problem tzw. kucia bezpośredniego; 8-11. Warsztat rzeźbiarski i produkcja rzeźby (8 – przygotowanie narzędzi, 9. – materiały plastyczne, 10 – drewno, 11 – kamień); 12. Pracownie Zamoyskiego, 13. Modelki Zamoyskiego; 14. Ekonomiczne aspekty produkcji artystycznej; 15 . Zamoyski a współcześni (Podsumowanie).

Zaliczenie na ocenę będzie wystawiane po ustnej rozmowie ze słuchaczem wykładu. Warunkiem zaliczenia jest wykazanie się podstawową znajomością wiedzy i problemów wygłoszonych podczas wykładu.

Dla właściwego odbioru wykładu przydatna będzie propedeutyczna wiedza z zakresu technik i technologii rzeźbiarskich.

Literatura:

August Zamoyski, O rzeźbieniu, „Nike”, 1, 1937, s. 145-161; Idem, Sztuka i substancja, „Sztuka i Krytyka”, 1958, 33/34, s. 148-197; Idem, Jak i dlaczego wyrosłem z formizmu, „Poezja”, 1968, 1, s. 17-32, 2, s. 32-47 (teksty Zamoyskiego opublikowane w tomie: A. Zamoyski, Au-delà du Formisme, Lausanne 1975)

Zofia Kossakowska-Szanajca, August Zamoyski, Warszawa 1974; August Zamoyski (1893-1970). Wystawa monograficzna w stulecie urodzin artysty, lat. oprac. Zofia Kossakowska-Szanajca, MNW, Warszawa 1993.

Studia z historii sztuki są poświęcone jej dziejom od czasów starożytnych do dnia dzisiejszego na obszarze Europy, basenu Morza Śródziemnego w przypadku sztuki starożytnej oraz terytorium Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do sztuki nowoczesnej. Obejmują różnorakie obiekty architektury, urbanistyki, rzeźby, malarstwa, grafiki, rzemiosła artystycznego oraz nowych mediów, oferując tak zróżnicowaną tematykę, jak i wielość perspektyw, w jakich można rozpatrywać dzieła sztuki.